Fenerbahçe – BeÅŸiktaÅŸ Derbisi Sonrası Analizler – HALKIN SESÄ°

İyisi ile kötüsü ile bir derbiyi daha geride bıraktık.Fenerbahçe yine yapacağını yaptı ve kazandı.Maçın böyle biteceği zaten belliydi F.bahçe kaybetseydi eğer o zaman futbolun adaletsizliğini hep beraber görürdük ama futbol,o her zaman göstermediği adaletini bize göstermiş oldu.Keşke

F.bahçe’nin hücum hattı biraz daha becerikli olsa ve keşke daha çok gol görebilseydik,eğer guiza o boş kaleye atamadığı topu atabilseydi maç çok farklı bir boyuta gelebilirdi belki de yıllarca konuşulacak tarihi bir fark olabilirdi ama olmadı ama şunu kabul etmek gerekir ki guiza da çok büyük bir stres altında ve çok dolu,onun için böyle pozisyonları kaçırmasına ben fazla kızmıyorum ve şaşırmıyorum tam tersi eğer bir gün atarsa o zaman şaşırırım.

Konunun Devamini oku »

HURÃœFiLiK

Batıl inançlara sahip bir fırka ve uydurulmuş bir inanç sistemi.

Hurûf, harf’in çoÄŸuludur. Harf, Arapça’da alfabeyi teÅŸkil eden iÅŸaretlerin her biridir. Söz manasına gelir.

Hurûfî, Arapça sıfat olup, İlm-i hurûf ile ilgili olarak harflerin sırlarına dair itikat ve düşünceye inanan kişi demektir.

Hurufilik inançlarının temeli ilm-i huruf’un hurâfe fikirleri üzerine kurulan bir fırkadır (LuÄŸatnâme, XI. s. 476; Hurûfîyân, s. 229). Çok eskilere dayanan bir mazisi olmasına raÄŸmen, Hurufilik denince, Ä°ran’da Esterâbâd Kadiu’l-Kudâtı’nın oÄŸlu olàn Fazlullâh el-Hurûfi (740-796/1340 1394)’nin XlV. asrın sonlarında kurup bir sistem halinde geliÅŸtirdiÄŸi fırka anlaşılır.

Asırlar boyunca bir takım harf ve rakamlar mukaddes sayılmış ve bunlara muhtelif anlamlar verilerek, Allah’a mahsus sırların bunlar da gizlendiÄŸi düşüncesi kabul edilmiÅŸtir. Çok eski çaÄŸlardan bu yana insanoÄŸlu zaman zaman, gökte veya yeryüzünde varlığı kabul edilen gizli kuvvetlerden istifade yollarını araÅŸtırmıştır; çözemediÄŸi esrarlı hadiselerden önceleri korkmuÅŸ, sonraları onlardan faydalanma yollarını aramıştır.

Konunun Devamini oku »

MÃœSEBBiHE

Allah’ı yaratıklarına benzeten fırkaya verilen isim. Cehm b. Safvan (öl. 128/746) Allah’ın sıfatlarını inkâr edip tatile saptıktan sonra buna bir tepki olarak Allah’ı insanlara benzetme hareketi baÅŸlamıştır.

Abdu’l-Kahir el-BaÄŸdadî (öl. 429/1037). Müşebbihe’yi iki kısma ayırır. Biri; Allah’ın zatını O’nun dışındakilere benzetmiÅŸtir. Öteki ise; O’nun sıfatlarını, O’nun dışındakilerinin sıfatlarına benzetmiÅŸtir (el-BaÄŸdadî, el-Farku Beyne’l-Fırak, Beyrut (t.y.), s. 225). Allah’ın zatını insanlara benzetenler, Åžia’nın gulat fırkalarıdır. Bunlardan Abdullah b. Sebe’ Hz. Ali’yi ilâh olarak vasıflandırmıştır. Müşebbihe’nin bir çok fırkaları vardır. En meÅŸhurları ise, Hişâmiyye fırkasıdır. Müşebbihe denildiÄŸinde ilk akla gelen bu fırkadır. Bu fırkanın ilk kurucusu Hişâm b. el-Hakem’dir. Daha sonra gelen Hişâm b. Sâlim el-Cevâlikî de aynı yolu izlemiÅŸtir. Her iki Hişâm da Gulât-ı Åžiâ’dandır (Åžehristânî, el-Milal ve’n-Nihal, Beyrut 1975, II, 21. el-Fisal’in kenarında basılmıştır).

Hişâm b. el-Hakem, Mutezilî Ebu’l-Hüzeyl ile aralarında geçen bir tartışmada Allah’ın cisim olup boyutlarının bulunduÄŸunu, boyunun kendi karışıyla yedi karış olduÄŸunu iddia etmiÅŸtir (Åžehristânî, a.g.e., II, 21).

Konunun Devamini oku »

NUSAYRiLiK

ÇoÄŸunluÄŸu Suriye’de yaÅŸayan aşırı bir Åžiî-Batinî fırkası. Bunlara günümüzde Numeyrîler ismi de verilmektedir. Nusayrî isminin ise geçmiÅŸte kalan bir isim olduÄŸunu ve fırka kurucusuna nisbeten bu ismin verildiÄŸini ileri sürerler. Fırkanın ismini, kurucusu olan Muhammed b. Nusayr en-Nemiri’ye (270/883) nisbeten aldığı bilinmektedir. Zaten itikadi fırkaların hemen hemen bir çoÄŸunun kurucularına nisbeten tanındıkları ve buna uygun isim aldıkları bilinen ve sık rastlanan bir durumdur.

Batinî karakterli fırkalarda ortak olarak görülen husus, bunların genel olarak çift hayatları olmasıdır. Yani birisi, kendi içlerinde ve çevrelerinde yaşadıkları ve yaşattıkları hayat seyri, diğeri de toplum içinde yaşamaları itibariyle toplumsal hayatlarıdır. İşte Nusayrilik de genel anlamda bu özellikleri taşımakla birlikte, batınî fırkalar arasında, önemli eserlerinden bir kısmı elde edilebilmiş ve dolayısıyla görüşlerine vakıf olunabilmiş fırkalardan birisi olma özelliğini taşımaktadır.

Konunun Devamini oku »

ALEVi-ALEViLiK

Dördüncü halife Hz. Ali’nin soyundan gelen, onu diÄŸer sahâbeden ve diÄŸer üç halîfeden üstün tutan mezhebe mensup kimse. Alevîlik düşüncesi, ister açıkça, ister gizlice, Ali’ye uyup onun Kur’an’daki nâs ve Resulullah (s.a.s.)’ın vasiyetiyle imamlığa tayin edildiÄŸini ileri süren; imametin* onun soyundan dışarı çıkmayacağına inanan ve onu diÄŸer sahâbeden üstün gören zümrelerin baÅŸlattığı fikir ve siyasî kavgalarla ortaya çıkan” hareketin genel adıdır. Bu fikir ve harekete katılanlar, Ali’ye (r.a.) uydukları ve onu, öteki sahâbîlerin önüne geçirdikleri için Alevî; buna taraftar olanlara da ‘tarafını tutan’ anlamında “Åžia”* denilmiÅŸtir. Åžia, AlevîliÄŸin ifade ettiÄŸi katılıktan daha mûtedîl bir kelimedir ve Ä°slâm âlimleri Alevîlik için Åžia’dan farklı olarak ‘Râfıza’ ‘Ravâfız’ tabirlerini kullanırlar. Ä°slâm tarihinde Hz. Peygamber’den sonra halîfe olarak Hz. Ali’yi tanıyanlara, Ali’ye mensup, inancı bakımından, Ali taraflısı anlamında “Alevî” tabiri kullanıldı. Alevîlik, halifelikte Hz. Ali’nin hakkının yendiÄŸini, sahâbenin Hz. Peygamber’den sonra Ebû Bekr*’e bey’at etmekle, Ä°slâm’a aykırı hareket ettiÄŸi iddiasını yansıtır. Alevîler Hz. Ali’nin hilâfette hak sahibi olduÄŸunu ÅŸu sebeplere dayandırırlar: Ali*, Hz. Peygamber’in tabii olarak varisiydi. O, Ä°slam’ı ilk kabul eden kimsedir. Hz. Muhammed (s.a.s.)’in amcasının oÄŸlu ve damadıdır. Ä°slâm savaÅŸlarının kahramanıydı. YaÅŸadığı sürece Hz. Muhammed’in en yakın yardımcısıydı. Onun bütün iÅŸlerine bakardı.

Konunun Devamini oku »

AHMED B. HANBEL (164-241 /780-855)

Ebu Abdullah Ahmed b. Muhammed b. Hanbel b. eş-Şeybâni el-Mervezî, Hanbelî mezhebinin imamı, muhaddis, mutlak müctehid.

164/780 yılında BaÄŸdat’ta doÄŸan Ahmed’in babası Muhammed b. Hanbel otuz yaşında ölmüş, onu annesi Sâfiyye binti Meymune büyütmüştür. Kendisi Arap olup, Åžeybân kabilesine mensuptur ve soyu, Nizar kabilesinde Hz. Peygamber (s.a.s.)’in soyu ile birleÅŸmektedir. Ahmed’in dedesi Hanbel, Emeviler döneminde Serahs valiliÄŸi yapmıştır.

Ä°lk eÄŸitimini bir ilim ve kültür merkezi ve aynı zamanda Abbâsîlere baÅŸkent olan BaÄŸdat’ta aldıktan sonra dini ilimlere yönelen Ahmed, Ä°slâm’ı bütün yönleriyle yaÅŸamak istedi. Bu arzu onu Peygamber (s.a.s.)’in hadisleriyle uÄŸraÅŸmaya götürdü. Daha çocukken Kur’an-ı Kerîm’i ezberlemiÅŸti. DiÄŸer dini ilimleri okuduktan; Arapça’yı ve dil bilgisini geliÅŸtirdikten sonra bütün mesaisini hadislere ayırmıştı. O, ayrıca Farsça da bilmekteydi. Hadis toplama, ezberleme ve yazma onda bir tutku haline gelince, Basra, Hicaz, Kûfe ve Yemen gibi ilim merkezlerine birçok seyahatler yaparak buralarda bulunan ulema ve muhaddislerle görüşmüş, râvileri bulmuÅŸ ve onlardan hadis almıştır. (Ä°bnü’l Cevzî, Menakıbu’l Ä°mam Ahmed b. Hanbel, s. 183 vd.) Üçünde parasızlıktan ötürü yaya olmak üzere beÅŸ defa hacca gittiÄŸi, Ä°mam Şâfiî ile ilk defa Hicaz’da tanıştığı, yolculuklarında fakir olduÄŸundan büyük sıkıntılarla karşılaÅŸtığı, Yemen’deki muhaddis Abdurrezzak b. Hemmam (ö. 211)’dan hadis almak için Yemen’e giderken yolda parası bitince hamallık yaptığı kaydedilmektedir. (Ä°bn Kesîr, el-Bidâye ve’n-Nihâye, X, 329) Ravilerden hadislerle birlikte sahâbe ve tabiine dair ulaÅŸan butun rivayetleri almıştır.

Konunun Devamini oku »

HANBELi MEZHEBi

Ebû Abdillâh Ahmed b. Hanbel eÅŸ-Åžeybânî’ye nisbet edilen mezhebin adı. Ä°slâm’da dört büyük fıkıh mezhebin birisi. Ahmed b. Hanbel 164/780 yılında BaÄŸdad’ta doÄŸdu. 241/855′te yine orada vefat etti. Büyük babası Hanbel Horasan bölgesinde bulunan Serahs Vilâyeti’nin valisi idi. Babası Muhammed b. Hanbel de komutanlık görevi üstlenmiÅŸ bir askerdi. Hanbel ailesi, Ahmed’in doÄŸumuna yakın bir sırada BaÄŸdad’a gelmiÅŸ ve orada yerleÅŸmiÅŸti.

Ahmed b. Hanbel önce Kur’ân’ı hıfzetmiÅŸ, daha sonra arapça, hadis gibi ilimleri, sahâbe ve tabiîlere ait rivâyetleri, Hz. Peygamber’in, sahabe ve tabiîlerin hayatlarını incelemekle ilim çalışmalarına baÅŸlamıştır. Özellikle hadis ilmi için Basra, Kûfe, Mekke, Medîne, Åžam, Yemen ve el-Cezîre’yi dolaÅŸmış, uzun bir süre Ä°mam Şâfiî’ye (ö. 204/819) talebelik etmiÅŸtir. Hatta bu yüzden O’nu Şâfiî mezhebinden sayanlar bile olmuÅŸtur. Böylece O’nun baÅŸlıca fıkıh üstadı Ä°mam Şâfiî’dir. Şâfiî, O’nun hakkında şöyle demiÅŸtir: “Ben BaÄŸdad’tan ayrıldım ve orada Ahmed b. Hanbel’den daha âlim ve daha faziletli kimse bırakmadım”(el-Hudarî, Târihu’t-TeÅŸrîi’l-Ä°slâmî, terc. Haydar HatipoÄŸlu, s. 260, 261).

Konunun Devamini oku »

MUHAMMED B. Ä°DRÃŽS EÅž-ÅžAFÄ°ÃŽ (150-204 H.)

Şafiî mezhebinin öncüsü ve müctehid imamlardan biri.

Hicrî 150/Miladî 767 yılında Filistin’in Gazze ÅŸehrinde doÄŸdu. Babası Ä°dris bir iÅŸ için Gazze’ye gitmiÅŸ, orada iken vefat etmiÅŸti. Dedelerinden biri olan Åžafiî Ä°bn es-Sâib’e nisbeten Åžafiî olarak bilinir. Soyu Abd-i Menâf’ta Hz. Peygamber’in soyuyla birleÅŸir.

Henüz küçük yaÅŸta iken babasını kaybeder. Fakir bir ÅŸekilde yaÅŸayan annesi, oÄŸlunu alıp Mekke’ye gitmeÄŸe karar verir. Mekke’de, daha küçük yaÅŸta kendisini ilme veren Ä°mam Åžafiî, yedi yaşında Kur’ân-ı Kerim’i; on yaşında da Ä°mam Mâlik’in el-Muvatta’ adlı hadis kitabını ezberlemiÅŸ ve on beÅŸ yaşına geldiÄŸinde, fetva verebilecek bir seviyeye ulaÅŸmıştı.

Bundan sonra yirmi yıla yakın bir süre çölde, Huzeyl kabilesi içinde yaÅŸayarak fasih Arapça’yı ve câhiliye ÅŸiirlerini öğrendi. Hatta Asmaî, onun hakkında; “Huzayl’in ÅŸiirlerini KureyÅŸ’ten Muhammed b. Ä°dris denen bir genç ile düzelttim” demiÅŸtir. Böylece edip ve Arapçada söz sahibi olmuÅŸtur.

Konunun Devamini oku »

SAFii MEZHEHBi

Ä°mam Åžafiî (ö. 204/819)’ye nispet edilen fıkıh ekolü. Åžafiî’nin künyesi,

Ebû Abdullah Muhammed b. Ä°drîs elKureşî el-Hâşimî el-Muttalibî b. Abbas b. Osman b. Şâfi’ olup H. 150′de Gazze’de doÄŸmuÅŸtur. Hz. Peygamber’in dördüncü batından dedesi Abdu Menâf’ın dokuzuncu göbekten torunudur. Ä°mam Åžafiî’nin doÄŸum yılı Ebû Hanîfe’nin (ö. 150/767) vefat yılına rastlar.

Babası Ä°dris bir iÅŸ için Filistin’deki Gazze’ye gitmiÅŸ ve orada iken vefat etmiÅŸti. DoÄŸumundan iki yıl sonra annesi onu alıp baba vatanı olan Mekke’ye getirdi. Küçük yaÅŸta Kur’an-ı Kerim’i hıfzetti. Fasih Arapça konuÅŸan Huzeyl kabilesi arasında ÅŸiir ve edeb öğrendi. Sonra Mekke müftîsi Müslim b. Hâlid ez-Zenâ’den ders alarak, onun yanında fetva verecek duruma geldi.

Konunun Devamini oku »